Romani “Emigrimi i ngjalave” është pjesë e sagës ballkanike të shkrimtarit Luan Starova. Kjo vepër e përkthyer në dhjetra gjuhë dhe e vlervsuar nga kritikë letrarë, filozofë, shkrimtarë dhe estetë nga e gjithë bota, nga njëra anë vihet në ndjekje të linjës familjare të autorit, duke e filluar atë nga rënia e Perandorisë Osmane e deri në fillim të shekullit XX, me shembjen e Jugosllavisë dhe rënien e komunizmit në vendet totalitare. Nga ana tjetër romani “Emigrimi i ngjalave” gjurmon jetën e vendeve, popujve dhe kombeve e kulturave të izoluara e të ndara nga kufijtë.  Përmes metaforës së ngjalave, krijesës ujore engmatike, që për shekuj ka kapërcyer kufijtë e diktuar nga njeriu në udhëtimin e saj epik, ky roman i  Luan Starovës eksploron natyrën e kufijve dhe të asaj që bëjnë njerëzit për të mbijetuar dhe për t’i shmagur pengesat, duke dalë në mbrojtje të identitetit, gjuhëve, besimeve dhe familjeve të tyre shpesh të ndara prej mureve ideologjikë. 
Vepra e shkrimtarit Luan Starova sjell kuptime të reja rreth Ballkanit, këtij rajoni të njohur në Perëndim më shumë për grindjet sesa për debatin. Luan Starova është autor i më shumë se tetëmbëdhjetë veprave letrare të përkthyera gjerësisht nga shtëpi të mëdha botuese në Francë, Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Gjermani, Spanjë, Itali, Kroaci, Angli, Bullgari, Slloveni etj.

Emigrimi I Ngjalave

Në të dukshmen, Luan Starova e vëzhgon të padukshmen. Duke udhëtuar, ai i prek kufijtë e vendqëndrimit. Guri, varri, vala, anija, pragu, libri: këto elemente të cilat e përbëjnë, bashkë me elemente të tjera, indin konkret të jetës sonë të përditshme, në poezinë e tij paraqiten si shenja hutimi, pasigurie, shtruarje pyetjesh. Del sheshit, kur lexohet thellë e thellë ky ind, se tek ai e gjejmë vetëm mungesën. Megjithatë, nga ai gufon drita që e nxit njeriun ta zhdukë distancën që e ndan nga gjithësia dhe të shkrihet në të. Cila, prandaj, është më e vërtetë: e dukshmja apo e padukshmja? Në përpjekjen ose orvatjen për t'i gjetur një përgjigje kësaj pyetjeje, mishërohet fryma tragjike e ekzistencës dhe e poezisë njëherësh. E ekzistencës, ngase ajo shfaqet në esencën e saj, të brishtë dhe kalimtare. E poezisë, ngase fjala nuk mund ta përfshijë sendin dhe, aq sa ajo përparon në zbulimin, ec përpara edhe në një shtesë të fshehtësisë dhe të dykuptimësisë... 
…Poezia e Luan Starovës trishtohet, por nuk vajton. Dhe po qe se ndonjëherë i ndodh kjo punë, në një çast pakujdesie, do të gjejmë në indin e saj dorën e një gëzimi të fshehtë e cila sakaq do t'i fshinte lotët. Ngase çdo poemë duket si një feniks që i mbledh shkëndijat e zjarrit, futet ndërmjet tyre, shkëlqen dhe ngrihet e rilindur si një flakë e re në natën e tokës.

Lista e librave të autorit Luan Starova

Emigrimi I Ngjalave

Kartagjena Nuk Mposhtet

Emigrimi I Ngjalave

Kartagjena Nuk Mposhtet